بروس مککولم مدیر مؤسسه استراتژیهای دموکراتیک
هزاران تن از قانونگذاران آرمانهای دموکراتیک مقاومت ایران
و برنامه ۱۰ مادهیی مریم رجوی را تأیید کردهاند
بروس مککولم مدیر مؤسسه استراتژیهای دموکراتیک در مقالهای در واشنگتن اگزمینر، تحت عنوان راهحل سوم، ایستادن در کنار مردم ایران مینویسد: دهههاست من با افرادی در سراسر جهان که با حکومتهای دیکتاتوری برای حقوقبشر و آزادی مبارزه میکنند، همکاری داشتهام. در دوران ریاست خود بر خانه آزادی و در طول فعالیتهای بعدیام در زمینه دموکراسی و حقوقبشر، یک درس ماندگار آموختم: دیکتاتوریها نه تنها به سرکوب در داخل، بلکه وابسته به حمایت «جهان خارج» هستند.
در سالهای اخیر، شمار فزایندهیی از قانونگذاران، پژوهشگران، مقامهای پیشین و کارشناسان سیاستگذاری غربی به این نتیجه رسیدهاند که تغییر دموکراتیک معنادار در ایران، باید از سوی خود مردم ایران، بهویژه از طریق اپوزیسیون سازمانیافته علیه حکومت دینی حاکم، صورت گیرد.
هزاران تن از قانونگذاران و چهرههای سرشناس غربی، آرمانهای دموکراتیک مطرحشده توسط شورای ملی مقاومت ایران و برنامه ۱۰ مادهای ارائهشده از سوی مریم رجوی، رئیسجمهور منتخب آن را تأیید کردهاند. این برنامه خواستار برگزاری انتخابات آزاد و عادلانه، جدایی دین از دولت، برابری در برابر قانون و یک ایران غیرهستهیی است.
شورای ملی مقاومت ایران پیشنهاد کرده است که مریم رجوی پس از سرنگونی رژیم کنونی، به مدت حداکثر شش ماه بهعنوان رئیسجمهور دوران گذار فعالیت کند و وظیفه اصلی او سازماندهی انتخابات برای مجلس مؤسسان و انتقال قدرت به نمایندگان منتخب مردم ایران باشد.
اینها اصولی هستند که دولتهای دموکراتیک نسلهاست در سراسر جهان از آنها دفاع کردهاند. با این حال، هنگامی که صحبت از ایران به میان میآید، سیاست غرب بارها و بارها توسط یک انتخاب نادرست دچار بنبست شده است: سازش با رژیم موجود یا مداخله نظامی خارجی. گزینه دیگری وجود دارد و آن بهرسمیت شناختن و حمایت از مقاومت مردم ایران برای تعیین سرنوشتشان است.
با تشدید سرکوبها از سوی تهران، این امر ضرورت بیشتری یافته است. از اواسط ماه مارس، دستکم ۴۰ زندانی سیاسی اعدام شدهاند که شامل اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران و مخالفان دستگیر شده در جریان قیام ژانویه ۲۰۲۶ (دیماه ۱۴۰۴) میشود. دو نفر در ملأعام به دار آویخته شدند. دهها نفر دیگر همچنان در صف اعدام قرار دارند. این موج از اعدامهای سیاسی در مقیاسی رخ میدهد که از سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸) تاکنون بیسابقه بوده است؛ سالی که در آن ۳۰ هزار زندانی سیاسی توسط رژیم در یکی از تاریکترین فصلهای تاریخ معاصر ایران قتلعام شدند.
پس از سالها تماشای نحوه واکنش حکومتهای استبدادی، من این الگو را بهخوبی میشناسم. اعدامها، دستگیریهای جمعی و ارعاب، نشانههای قدرت حکومت نیستند. آنها ابزارهایی هستند که توسط دولتهایی که از مردم خود میترسند، استفاده میشوند و هنگامی که جامعه بینالمللی با سکوت پاسخ میدهد، سرکوب آسانتر میشود.
در ۲۲ سپتامبر، انتظار میرود هزاران تن از ایرانیان مقیم آمریکا در حالی که رهبران جهان برای مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک گردهم میآیند، در خارج از مقر این سازمان تجمع کنند. در حالی که انتظار میرود پزشکیان، رئیسجمهور رژیم ایران، روز بعد در سازمان ملل سخنرانی کند.
تظاهر کنندگان خواستار اقدام بینالمللی برای متوقف کردن اعدامهای سیاسی، بازخواست از رژیم بهدلیل نقض حقوقبشر و بهرسمیت شناختن حق مردم ایران برای دستیابی به تغییر دموکراتیک از طریق مبارزه خود و مقاومت سازمانیافته خواهند شد.
ایالات متحده و سایر کشورهای دموکراتیک نیازی به انتخاب آینده ایران ندارند. و نباید همچنین کنند. این انتخاب منحصراً متعلق به مردم ایران است.
من بخش عمدهیی از زندگی خود را با این باور گذراندهام که همبستگی با مردمی که برای آزادی مبارزه میکنند، اهمیت دارد. تجربه تنها این باور را تقویت کرده است.
مردم ایران از جهان نمیخواهند که آنها را آزاد کند. آنها از جهان میخواهند که به سخنانشان گوش فرا دهد و مقاومت سازمانیافته آنها را بهرسمیت بشناسد؛ مقاومت و شناختی که از طریق دههها مبارزه، فداکاری و ایستادگی در برابر استبداد کسب کرده است.
شبکه خبری بگونه 